ECONOMIC IMPACT OF PREDATION IN WILDLIFE RANCHING INDUSTRY

The Predation Management Centre (PMC) compiled a summary of the study completed in 2016 on the economic impact of predation in the wildlife ranching industry. The study covered the wildlife industry across South Africa, providing summaries for the economic implications of predation in each of the nine provinces. The following summary provides a broad overview of the study:

SUMMARY OF SCHEPERS (2016): THE ECONOMIC IMPACT OF PREDATION IN THE WILDLIFE RANCHING INDUSTRY IN LIMPOPO, SOUTH AFRICA

As compiled by Q Kruger

This study surveyed a random sample of wildlife ranchers who are members of WRSA (which comprises about 20% of privately owned wildlife properties in South Africa). The study covered all the provinces of South Africa, but focussed on the economic impact of predation on marketable wildlife in the Limpopo province because it comprises the largest body of Wildlife Ranching South Africa (WRSA) members and is home to a wide range of wildlife.

Because point of sale values did not exist for the wildlife industry due to varying prices in the different wildlife sectors (e.g. prices of breeding animals are higher than for animals intended for biltong hunting), calculating the direct cost of predation may lead to over- or underestimations. Therefore, the direct cost of predation was calculated per hectare.

The study provides baseline information which can be used by wildlife ranchers to calculate the total cost due to predation on their properties, using the following equation:

Total cost = (Size of the ranch [ha] x wildlife losses x the average price of the animals) + indirect cost per ha x size of the ranch [ha])

For example: a wildlife rancher who keeps nyalas on 5 000 ha can calculate his/her estimated total cost to be ZAR 593 765/year. A wildlife rancher who keeps blesbok on 12 000 ha can incur a total cost of ZAR 668 103/year and a wildlife rancher who keeps black impala and Livingston eland on 6 000 ha can calculate his/her total cost to be ZAR 11 957 637/year.

The table below was compiled from data contained in the thesis for each of the provinces in South Africa. Gauteng is not listed in the table, because the ranches of the wildlife ranchers from Gauteng were in Limpopo.

Table 1 Summary of the wildlife losses reported in each of the Provinces.

Province

Ranchers surveyed

Hectares covered

Total predation losses

Total losses per rancher

Total losses per hectare

Limpopo

201

432 647

13 127

147

0.072

Northwest

61

140 922

2 398

123

0.052

Free State

64

109 345

2 599

174

0.076

Eastern Cape

11

38 350

1 097

109

0.072

KZN

3

3 691

564

292

0.154

Mpumalanga

4

4700

292

173

0.165

Northern Cape

8

112 600

791

163

0.013

Western Cape

2

3 856

20

20

0.007

Factors affecting the level of predation differed among the three wildlife groups (large, small, and scarce species or colour variants) in Limpopo. For instance, the level of predation on small antelope species was lower when non-lethal control such as cameras, lights and/or radios were used. In the large antelope group, predation was higher when black-backed jackals were hunted by specialist hunters. In the scarce species/colour variant antelope group, predation was higher when game ranch owners hunted caracals, but lower when owners managed predation (for example, by lights/radios and cameras)

Wildlife ranchers in Limpopo reported that wildlife losses were caused mostly by leopard, with caracal being the predator causing second most damage. Third most damage was reportedly caused by black-backed jackal (killing mainly large and small antelope species) and cheetah (killing mainly scarce species/colour variant wildlife species).

The study found that game ranchers who physically counted the antelope on their game ranchers reported higher predation than those who estimated losses, because the exact number of losses are known. It is also suggested that physical counting places stress on the animals, which may make them more susceptible to predation.

The study concluded that predation losses will always occur on game ranches, but can be reduced using, preferably non-lethal methods, but also with judiciously use of lethal control. The specific species on the wildlife ranch will determine which management and control methods should be used. It was suggested that predation on wildlife ranches can be reduced when wildlife ranchers act themselves, as well as working together and with livestock producer organisations and organised agriculture.

Click here for the full text copy of this thesis:

Visit the Predation Management Centre website https://www.ufs.ac.za/pmc or contact via e-mail: This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.

Read more...

REAKTIEWE ROOFDIERBEHEER TEENOOR PREDASIEBESTUUR - watter tipe boer is jy ?

Deur Niel Viljoen, Predasiespesialis 

 Reaktiewe optrede (tydelike verligting)

Jy boer nog met gister se plan op vandag se program

 

 Predasiebestuur (permanente volhoubare oplossing)

Voorkom verliese en hou finansiele voordele in

 

Gebrek aan kennis aangaande roofdiere

Jy maak staat op die aantal jakkalse & rooikatte wat verwyder word.

Deeglike kennis van jou plaas se biodiversiteit.

Jy maak staat op die aantal lammers wat gered word voordat jakkalse en rooikatte noodsaaklik word om te elimineer.

**Lae speenpersentasie

Jy verstaan waartoe jou geweer op 100 m, 200 m & 300 m in staat is.

***Geïntegreerde bestuursplan wat beweidingstelsel, kudde- en roofdierbestuursplan deurlopend evalueer en aanpas.

Jy ken en verstaan die biologie en gedragspatrone van onderskeie predatore

 

Jy is oorgehaal vir optrede nadat die eerste lam gevang is

Krities dat tyd en aandag eweredig oor die hele spektrum van bestuur versprei word.

Jy is oorgehaal vir doelgerigte seisoenale bestuurspraktyke wat roofdiere insluit

 

Enige verlies bly ‘n roofdier die oorsaak.

Verliese word deeglik ondersoek en oorsake bevestig.

Jy doen moeite om te leer en aan te pas.

 

Voortslepende veeverliese.

 

Finansiele voordele

 

Jy dink jy verstaan

 

Jy verstaan


** Die beste speenpersentasie is direk gekoppel aan die boer se vermoë om vroegtydig die mees onvoorspelbare en veranderlike element in sy bestuursplan - die gedrag van rooijakkalse - te identifiseer.

*** Geïntegreerde bestuursprogram:

  1. Roofdierbestuursprogram:  begin by die begin, nl. Kernareas van roofdiere.
  • Indien roofdiere se voorkeurhabitat geidentifiseer is, kan verskeie beheermaatreels toegepas word.
  • In die geval van rooijakkalse, hanteer kernareas altyd asof die diere daar teenwoordig is (alhoewel jy dalk die teelpaar verwyder het, mag nuwe toetreders jou dalk net verras).
  • Beplan vee- en weidingsbestuur maandeliks daarvolgens.
  • Mensgemaakte strukture soos jakkalswerende- en elektrifiserende drade bly verseker ‘n hindernis in hierdie diere se daaglikse beweegroetes. Beskerm jou veekuddes, span lamareas toe, span jakkalse uit of span jakkalse se kernareas uit jou jaarlikse beplande veebestuursprogram. 
  • Gebruik deurlopend met afwissing, die totale roofdier gereedskapsbestuurskis tot jou voordeel.

    2. Kuddebestuursprogram:  kies lamtye noukeurig met inagneming van die veranderlikes in die voedselbehoeftes van predatore.

    3. Beweidingstelsel:  vermy kernareas tydens lamtye.

 

Niel se beste advies:

  1. Hou predasiebestuur by die topbestuur van jou besigheid.
  1. Indien jy delegeer, word dit tweedehands hanteer.
  2. Kennis is mag, maar onthou die rooijakkals het die slag. Wie die vinnigste gaan aanpas, het beslis die meeste mag !!
Read more...

Newsletter October 2020

The October newsletter differentiates between a farmer who uses reactive predator control methods versus predation management practices in controlling predation losses.  Read about the intervention by PMSA to assist Western Cape Predation Forum to solve issue of damage caused by bush pigs in the Southern Cape area.  The Predation Management Centre (PMC) compiled a summary of a study completed in 2016 on the economic impact of predation in the wildlife ranching industry.

Read the October newsletter, sponsored by FARMRanger - www.farmranger.co.za 

 

 

 

Read more...

September 2020

The discussions and decisions taken during PMSA executive meeting in August, is contained in the September 2020 newsletter.  According to predation specialist Niel Viljoen, the isolation process is the most successful predation management practice. 

Read the September newsletter, sponsored by FARMRanger - www.farmranger.co.za 

 

August 2020

If you ever wondered who the PMSA comprise of, read the August 2020 newsletter.  Predation expert Niel Viljoen uses his own website to hep farmers manage predation effectively.  The University of the Free State, Predation Management Centre (PMC) reveals new research, which incorporate research findings into a management information system. 

Read the August newsletter, sponsored by FARMRanger - www.farmranger.co.za 

July 2020 Newsletter

The July 2020 newsletter looks at the practice of taxi hunting or what is commonly known as "illegal large-scale hunting with dogs".  Predation specialist Niel Viljoen's 12 years experience on monitor farms reveals that it provides a good source of advice in predation management.  By constantly evaluating the effectiveness of different management tools, farmers are informed and trained to ensure the survival of their livestock and the farming community as a whole. 

The latest version of "Predation management in South Africa - historical milestones" has been released on the Predation Management Centre website 

Read the July newsletter, sponsored by FARMRanger - www.farmranger.co.za 

BOERE...... BEWAARDERS EN HOEKSTENE VAN GESONDE BIODIVERSITEIT

Predasiespesialis Niel Viljoen het met die draai van die eeu die dertiende jaar van navorsing en studies op moniteringsplase betree. Wat oorspronklik begin het as eksperimentele plase waar roofdierbestuur en beheermetodes getoets, vergelyk en aangepas is, is hierdie plase toonbeelde van sukses wat baie meer na vore gebring het as net suksesvolle roofdierbestuur.

Hy staan verstom oor boere se integriteit, kennis en passie vir die voortbestaan van hulle bedryf; ook hulle diepe afhanklikheid van en respek vir die stuk aarde waarop hulle ’n bestaan voer. Die samewerkingsooreenkoms en verstandhouding tussen boer en Moeder Natuur is ongelooflik.

 

Biodiversiteit en ons moderne Suid-Afrikaanse boere

Seker die belangrikste doel vir die voortbestaan van alle lewe op aarde is ’n goeie engesonde biodiversiteit. Dit kan eenvoudig opgesom word as biologiese diversiteit, wat ook verskeidenheid beteken, en dit sluit alle vorme van lewe op aarde in: organismes, plante, diere; die hele spektrum van ekostelsels en ekosisteme in alle denkbare geografiese streke van ons planeet. Dit is ’n ineengeweefde, ingewikkelde wisselwerking tussen ’n verskeidenheid van spesies.

Biodiversiteit is Moeder Natuur se goed geoliede masjien om haarself te beskerm, ’n gesonde balans te handhaaf en alle versteurings in enige van haar ekostelsels so spoedig moontlik te identifiseer, te verwerk en weer te balanseer. ’n Gesonde biodiversiteit is die mensdom se kern van oorlewing. Ons daaglikse lewensnoodsaaklike bronne (voedsel, klerasie en water) is direk afhanklik van biodiversiteit. Daarom is dit so belangrik dat ons moderne produseerders (kommersiële boere) nooit biodiversiteit uit die oog mag verloor nie. Onlangse studies in Suid-Afrika het getoon dat biodiversiteit op kommersiële landbougronde baie gesonder is as in sommige van ons parke. Dis ’n pluimpie vir kommersiële produsente.

Die grootste struikelblok vir ’n gesonde biodiversiteit is ongelukkig een van die spesies wat ook deel uitmaak van hierdie totale prentjie van ons planeet: die mensdom, ek en jy.

Net meer as ’n derde van ons planeet se beskikbare grondmassa word vir kommersiële landbou gebruik. Bykans 80% van Suid-Afrika se grond is beskikbaar vir een of ander vorm van landbou. Gegewe hierdie syfers is dit duidelik watter ontsaglike groot rol landbouers speel in die handhawing van ’n goeie en gesonde biodiversiteit.

Moeder Natuur kan haar bes doen vir biodiversiteit, maar met 80% daarvan in die hande van landbouers, mag dit dalk ’n risiko wees, en sy het hulp nodig. Te danke aan mense met ’n passie, goed ingeligte en opgeleide bewaarders en boere, kry Moeder

Natuur meer as haar deel van gesonde biodiversiteit vanaf kommersiële landbou. Wat is hierdie hulpmiddel, die anker wat kommersiële boere in Suid-Afrika gebruik om biodiversiteit ’n hupstoot te gee? Die antwoord is voor-die-hand-liggend: biosekuriteit.  Wat is biosekuriteit? Dit is ’n stel voorkomende voorsorgmaatreëls wat ontwerp word om biologiese bronne te beskerm en die risiko van verspreiding van siektes en peste oor die hele landbousektor, diere, plante en ook die mens in enige vorm te voorkom.  In kort, om my en jou lewensomstandighede te beveilig, te beskerm en te verseker.  Dit is die beskerming van die totale prentjie van gesondheid.

Wat beteken dit vir die landbouer of in hierdie geval, die veeboer?

Absolute risikobeheer en -bestuur op jou plaas en jou werksomgewing. Een van die grootste bedreigings vir biosekuriteit is ongelukkig die mens self, wat in menige geval die draer en/of die verspreider van kieme, parasiete en virusse is. Vir die boer is dit sy veldskoene, voertuie en vragmotors, of die plaaslike veearts, landboukundige, bankbestuurder of buurman wat besoek aflê, wat die skuldige kan wees.

Dit is opmerklik hoe boere die afgelope paar jaar bewus geword het van die beperking en/of vermyding van vreemde bewegings op sekere dele van hulle boerdery.

  1. Elektroniese hekke beperk grotendeels ongewenste toetrede van ongemagtigde persone.
  2. By menige veekrale word ingang tot die kraal geweier en by intensiewe stelsels, soos byvoorbeeld lamhokke en voerkraalstelsels, is dit slegs die persone wat daar werk wat die perseel mag betree. Dan is die was van hande en deurloop by die voetpad ’n vereiste. Die inkoop van vee, hetsy van ander boerderye of veeveilings is seker een van die grootste risiko-areas wat biosekuriteit bedreig. Kwarantynkampe of -krale raak ’n bekende gesig op veeplase. Dit is egter nie net die mens self of sy vee wat biosekuriteit bedreig nie. Daar is nog ’n ander kommerwekkende factor wat baie min of geen aandag kry nie. Wilde trekdiere wat oor plase beweeg en moontlike draers kan wees, is ’n risikofaktor; veral bobbejane, bosvarke, vlakvarke en selfs roofdiere soos rooikatte en jakkalse. Goed geïsoleerde plaasgrense, hetsy met jakkalswerende en/of kragdrade, is ’n aanwins vir biosekuriteit. Die bedreiging vir hierdie sekuriteitsmaatreël is die vernietigende invloed wat bosvarke en vlakvarke daarop het. Die natuurlike deurvloei en selfs verskuiwing van wild bly ook ’n risiko, selfs ten opsigte van dooie diere. Professionele roofdierjagters jag op een plaas, verskuif na ’n ander plaas met die geëlimineerde roofdiere op hulle voertuig en laai dit dan op ’n ander perseel as die oorspronklike af.

Biosekuriteit is boere se verpligte aandeel tot ’n gesonder biodiversiteit, maar boere alleen is nie die enigste rolspelers wat hierdie doel moet help verseker nie. Biosekuriteit vereis ook betrokkenheid en samewerking van wetenskaplikes, beleidmakers en wetstoepassers.

Read more...

DRAFT NORMS & STANDARDS ARE GUIDELINES RATHER THAN LEGISLATION

The Department of Environment, Forestry and Fisheries (DEFF) has finalised draft norms and standards for the management of damage-causing animals in South Africa (DCA N&S), for implementation. These norms and standards have been developed in terms of the National Environmental Management: Biodiversity Act, 2004 (Act No. 10 of 2004) (NEMBA). The minister responsible for the environment may set indicators to measure compliance with the provisions of any norms and standards developed in terms of NEMBA.

However, due to the fact that species such as black-backed jackal and caracal, and methods per se, are not regulated through NEMBA and the Threatened or Protected Species (TOPS) Regulations, it is not be possible to implement and enforce the provisions of the DCA N&S in a uniform manner. It is for this reason that it was decided at an inter-provincial meeting, that the DCA N&S would be implemented as voluntary guidelines, and not as legislation.

The DEFF will convert the draft DCA N&S to guidelines and make it available through the Predation Management South Africa (PMSA) for further distribution to its member organisations and their members.

Read more...
  • Written by

PREDATION FORUM IS NOW A LEGAL ENTITY

One of the outcomes of the Predation Workshop held in February 2019 in Port Elizabeth was the establishment of a new structure within the predation management forum.  The Secretariat was informed by the Department of Social Development that the organization was officially registered as a non profit organization in the name of Predation Management South Africa (PMSA).  Awaiting the registration of SARS Exemption from Income Tax, which is the next process in the system.

Affiliated members are those organisations who represent the interests of a directly affected group in the livestock industries and ranching industry and comprise of the woolgrowers, red meat producers, mohair growers and wild life ranching.  Operational expenses for the forum will be made good by membership fees of the industries.

Read more...
Subscribe to this RSS feed